Ελευθερία είναι να Πετάς Ψηλά.....

 

 

 

 a7c.jpg (27236 bytes)                         a7a.jpg (22143 bytes)                    A-7pic.jpg (36696 bytes)

 

        

     PIRATIS1.jpg (53033 bytes) 

  (click on the thumbnails to view the full size of the images.
Use the back button of your browser to return for more)

 

         Ηταν τον Ιούνιο του 1974 όταν η Πολεμική μας Αεροπορία υπέγραψε την προμήθεια ενός νέου Αεροσκάφους το οποίο είχε δοκιμαστεί με μεγάλη επιτυχία σε πολεμικές αποστολές στο μέτωπο του Βιετνάμ.

         Η παραγγελία περιλάμβανε την αγορά 60 Αεροσκαφών Α-7Η, τα οποία θα κατασκευάζονταν σύμφωνα με συγκεκριμένες προδιαγραφές για τις ανάγκες της Ελληνικής Αεροπορίας. Πολλοί ήταν εκείνοι που νόμιζαν ότι η αγορά τους ήταν εσφαλμένη, διότι η τάση της εποχής ήταν να προμηθεύονται υπερηχητικά αεροπλάνα με δυνατότητες πολλαπλών αποστολών,σε αντίθεση με αυτό το υποηχητικό καθαρά Βομβαρδιστικό, μακράς εμβελείας όμως Αεροσκάφος.

         Το Αεροσκάφος έχει εκπέτασμα πτερύγων 11,81m. Μήκος Ατράκτου 14,06 m. Μέγιστη ταχύτητα στην επιφάνεια της θάλασσας 1.123 χ.α.ω. , επιχειρησιακή οροφή 51.000 πόδια και μέγιστη ακτίνα Δράσης 4.604 χλμ.Το μέγιστο φορτίο που μπορεί να μεταφέρει είναι 6.804 κιλά.

         Δυστυχώς μετά από λίγες ημέρες έγινε η Τραγωδία της Κύπρου της οποίας η έκβαση θα ήταν τελείως διαφορετική εάν το Α-7 Corsair ήταν ενταγμένο στην δύναμη της Πολεμικής μας Αεροπορίας. 

windsock.gif (2020 bytes)

         Τα Ελληνικά Αεροσκάφη ήταν όμοια με τα Α7-Ε του Αμερικανικού Ναυτικού, με μερικές μετατροπές. Η κατασκευή τους άρχισε αμέσως μετά την παραγγελία και στις 5 Μαΐου 1975 πέταξε το πρώτο Ελληνικό Αεροσκάφος με δοκιμαστή τον Jim Read. Την ίδια εποχή πήγαν στην Αμερική τα Ελληνικά πληρώματα και οι Τεχνικοί εδάφους για εκπαίδευση.

         Εντωμεταξύ στην 115 Π.Μ. γινόταν όλες οι απαραίτητες εργασίες υποδομής των Νέων Αεροσκαφών. Ηταν η 30η Αυγούστου 1975 ,όταν προσγειώθηκαν στην 115 Π.Μ. τα δύο πρώτα Αεροσκάφη. Μέχρι το τέλος του 1976 θα έχουν παραδοθεί συνολικά 45 Αεροσκάφη , και μέχρι τον Μάιο του 1977 τα υπόλοιπα 14.

         Το 1980 παραγγέλθηκαν τρία διθέσια Αεροσκάφη για τις ανάγκες της εκπαίδευσης , τα οποία μοιράστηκαν στις 340ΜΒ-345ΜΒ και 347 Μ.Β.Το Αεροσκάφη αυτά ονομάσθηκαν ΤΑ-7Η Corsair.

         Μετά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1992 παραχωρήθηκαν δωρεάν στην χώρα μας για την συμμετοχή της άλλα  62 Αεροσκάφη των τύπων Α-7Ε και ΤΑ-7C από τα αποθέματα του Αμερικανικού Ναυτικού. Κατά την πολύχρονη υπηρεσία τους απέδειξαν και στους πιό κακόπιστους ότι είναι εξαιρετικά Αεροσκάφη , τα οποία στα κατάλληλα χέρια γίνονται όπλα μεγάλης αποτελεσματικότητας και ακρίβειας.

         Η Αμερικανική Π.Α. χρησιμοποίησε ευρέως το Α-7 στον πόλεμο του Βιετνάμ, στις επιχειρήσεις στην Λιβύη, το 1983 στην Αμερικάνικη επέμβαση στην Γρενάδα, το '89 στον Παναμά και το 1991 στη "Καταιγίδα της Ερήμου" όπου το αεροπλάνο διέπρεψε. 

 

A-7H before take off

A-7H   ''fly low hit hard''

A-7H  over Chania city

A-7H arrow formation
A-7H whille bombing A-7H with MK-20 bomb A-7H after take off A-7H pre start
A-7H in taxi A-7H  box formation A-7H Navy My father in F-86D (1964)
A-7E wing formation Τα επετειακά ''Τίγρης και Ολυμπος''  new(1).gif (5172 bytes) A-7 Corsair II (1)  TA-7H in HAF ''Top Gun''
A-7 Corsair II (2)  A-7 Corsair II (6)  A-7 Corsair II (8)  TA-7 Corsair II (7) 
A-7 Low in 50'   A-7 Corsair II (9)  Α-7 στην πίστα A-7H over mountain  
A-7H attack plane   A-7 Corsair II (10)   A-7 Corsair II (11) A-7D Τριάδα  
A-7D (12)   A-7E ARX Air base   A-7 Corsair with AGM A-7 in Formation
το Α-7 σε στατική έκθεση  new(1).gif (5172 bytes) Οι κάσκες των Αεροπόρων της 335Μ Ο Τίγρης στον αέρα  
το Α-7 πάνω απο την Ακρόπολη A-7H over Greek islands   Ο οπλισμός του Α-7 340 SQN A- 7 Pilot   
A-7 cokpit pilot at night     Σχηματισμός A-7H με F-16   ΤΑ-7Η Air refueling  new(1).gif (5172 bytes) A-7 Formation (2)  

 

A-7 Corsair in    carrier Midway.jpg (5493 bytes)   U.S.S Midway

A-7 Corsair II (3) 

A-7 Corsair II (4) A-7 Corsair II (5)  A-7 Corsair II (9) 
A-7 Corsair II (10) A-7 Corsair II (11)  A-7 Corsair II (12)   A-7 Corsair II (13)  
A-7 Corsair II (14)   A-7 Corsair II (15)   A-7 Corsair II (16)    

 

        Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’60 όπου η τεχνολογία έχει αλλάξει τη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. Στις, μέχρις εκείνης της στιγμής, γνώσεις της αεροναυτιλίας και της τεχνικής, προστέθηκαν οι ραγδαίες εξελίξεις και οι ανακαλύψεις των φυσικών επιστημών, συνδυασμένες με τα πρώτα στάδια της πληροφορικής και άρχισαν να παράγονται οπλικά συστήματα με πρωτόγνωρες για την εποχή επιδόσεις.

        Ήταν η κρίσιμη καμπή της αντικατάστασης του ανθρώπινου χεριού από πολλαπλούς μηχανισμούς με συνέπεια την επέκταση της ανθρώπινης δραστηριότητας σε περισσότερους τομείς.
 

        Έτσι γεννιέται το Α-7 που αναμένεται να καλύψει τις ανάγκες των Η.Π.Α. στο κρίσιμο μέτωπο της Ν.Α. Ασίας. Είναι το αεροσκάφος που θα εκτελέσει με επιτυχία τόσες αποστολές όσες όλοι οι άλλοι τύποι μαζί και δικαίωσε απόλυτα την επιλογή του. Φθάνουμε στα μέσα της δεκαετίας του ’70. Στην πατρίδα μας, τα εσωτερικά προβλήματα μεγάλα και τα εξωτερικά σε «αναμμένα κάρβουνα». Ο κύριος όγκος των αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας πεπαλαιωμένος. Οι τεχνικοί με υπεράνθρωπες και ανιδιοτελείς προσπάθειες πασχίζουν να διατηρήσουν τα αεροσκάφη ετοιμοπόλεμα.
 

        Το κυρίαρχο στοιχείο του Α-7, από το οποίο προέκυπταν και όλα τα θετικά του χαρακτηριστικά γνωρίσματα, υπήρξε το γεγονός ότι σχεδιάστηκε στο αυστηρό πλαίσιο ενός “καθαρόαιμου” επιθετικού α/φ (τακτικό βομβαρδιστικό), χαμηλού σχετικά κόστους, που συγκέντρωσε όλη τη τεχνολογία αιχμής της εποχής, αλλά και ενσωμάτωνε, μέχρι το κλείσιμο της γραμμής παραγωγής του το 1984 (κατασκευάστηκαν συνολικά 1570 α/φ), όλα τα συμπεράσματα από τη συμμετοχή του σε διάφορους πολέμους και κρίσεις εκείνης της περιόδου. Και μάλλον είναι και ένα από τα τελευταία επιτυχημένα α/φ τύπου Α (Attack) που κατασκευάστηκαν πάνω σε αυτή την αρχή.

        Η ελπίδα και η ανύψωση του ηθικού βρίσκεται στην έλευση των πρώτων F-4 στην Ελλάδα και στην αναμονή των Α-7. Ο χρόνος αυτός δεν άργησε να περάσει και στις 15 Αυγούστου του 1975, τα πρώτα αεροσκάφη φτάνουν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στο αεροδρόμιο που βρισκόμαστε, με τελικό προορισμό την 115 Πτέρυγα Μάχης στη Σούδα, που είναι και η μητρική μονάδα. Οι δυσκολίες πολλές, οι υποδομές περιορισμένες, οι γνώσεις πληροφορικής μηδαμινές (μιλάμε για δεκαετία ’70), δυαδικά μαθηματικά σχεδόν άγνωστα. Ετοιμοπόλεμοι χειριστές λίγοι, προσέλευση αεροσκαφών σχετικά γρήγορη.

        Νέοι όροι μπαίνουν στο λεξιλόγιο της Αεροπορίας. Το Flight Simulator σε ολοκληρωμένη μορφή, τα Avionics, τα Workshops. Ξεφεύγουμε από το σκοτεινό Cockpit των παλαιών αεροσκαφών και μπαίνουμε στο καινούριο, το ψηφιακό Head-Up Display (Ηλεκτρονική Απεικόνιση της πτήσης στο οπτικό πεδίο του χειριστή), με τακτικό υπολογιστή, με RADAR με PMDS, κάτι αντίστοιχο με το σημερινό G.P.S. και άλλα πρωτόγνωρα για την εποχή συστήματα.
 

        Φώτα προσγείωσης στο αεροσκάφος εκείνη την εποχή δεν υπάρχουν, παρά μόνο ένα Taxi Light για την τροχοδρόμηση τη νύχτα. Ακόμα και ο τρόπος προσγείωσης διέφερε από τα μέχρι τότε δεδομένα. Γι’ αυτό και χρησιμοποίησαν τον όρο ότι το «Α-7 είναι κάτι άλλο». Ακόμη και οι ίδιοι οι κατασκευαστές έλεγαν ότι «για να μπορέσεις να αξιοποιήσεις όλα αυτά που σου προσφέρει, χρειάζεσαι 1,5 χειριστές αν και είναι μονοθέσιο. Μέσα σ’ όλα αυτά και η ογκώδης βιβλιογραφία όλη στα Αγγλικά. Όλοι, χειριστές και τεχνικοί, μ’ ένα βιβλίο αγκαλιά προσπαθούσαμε να ρουφήξουμε και την τελευταία λεπτομέρεια από τη μυστικότητά του. Κι όμως, χάριν στον επαγγελματισμό, που μας οδήγησε να ακολουθήσουμε και την τυποποίηση των διαδικασιών, καταφέραμε, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, να αξιοποιήσουμε και να αφομοιώσουμε αυτή την περίπλοκη οπλική πλατφόρμα.


        Tα αεροδυναμικά χαρακτηριστικά του εξασφάλιζαν μια πολύ ομαλή πλεύση, σε όλο το φάσμα των ταχυτήτων, ακόμη και σε λίαν χαμηλά ύψη. Αυτό σε συνδυασμό με τα εξαιρετικά και φιλικά προς το χρήστη ηλεκτρονικά ναυτιλίας (inertial navigation, digital moving map, HUD, etc.), ελαχιστοποιούσαν το work load του χειριστή, και του επέτρεπαν να διατηρείται συνεχώς και με σχετική άνεση στο ελάχιστο ύψος (comfort level), εκτελώντας όλες τις απαιτούμενες παρακάμψεις ή αποκλίσεις (turn away) για την εκμετάλλευση των νεκρών τομέων του συστήματος της εχθρικής αεράμυνας, αλλά και για την αποφυγή άμεσων απειλών (αφη, SAM, AAA), με βάση τις οδηγίες των σταθμών εδάφους ή του Radar Warning Receiver (RWR). Παράλληλα, εκμεταλλεύονταν την αδυναμία των τότε RADAR, να “βλέπουν” τους πολύ χαμηλά ιπτάμενους στόχους. Και όλα αυτά φυσικά χωρίς αρνητικές συνέπειες στην ακρίβεια ναυτιλίας ή στο χρόνο άφιξης στον στόχο (ΤΟΤ/Time Over Target), χάρη των πρωτοποριακών, επιμέρους εφαρμογών του συστήματος ναυτιλίας.

 

        Το αμέσως σημαντικότερο σχεδιαστικό πλεονέκτημα του αφους, εστιαζόταν στη δυνατότητα μεταφοράς μεγάλου φορτίου και ποικιλίας όπλων, σε μεγάλες αποστάσεις και με πρωτοποριακή ακρίβεια βολής, σε όλες σχεδόν τις συνθήκες (day-night & adverse weather). Και εδώ η γενικότερη αξιοπιστία και οι επιδόσεις των υπολογιστικών ηλεκτρονικών συστημάτων βολής του Α-7, υπήρξε συγκριτικά και για πολύ καιρό, απαράμιλλη. Ήταν εξαιρετικά σπάνιο, αν όχι απίθανο, για τα άλλα αφη, να φέρουν καλύτερα αποτελέσματα στο βομβαρδισμό, από τα αφη Α-7.


        Η αξιοπιστία του στις χαμηλές πτήσεις και η σχεδίασή του επέτρεπε την χωρίς αναταράξεις μετάβαση στο πεδίο της μάχης και την εκπαίδευση των χειριστών στις αποστολές αυτού του είδους με αξιοσημείωτα αποτελέσματα ακρίβειας. Έτσι, κάλυπτε πλήρως τις αποστολές υποστήριξης των χερσαίων δυνάμεων, αυξάνοντας το ηθικό των εμπλεκομένων, αλλά και την μαχητική τους ικανότητα.


        Μας οδήγησε στις συνδυασμένες επιχειρήσεις (JCRs) σε συνεργασία με αεροσκάφη εναέριας επικράτησης, που βοήθησε πολύ τους σχεδιάζοντες στην οικονομία δυνάμεων. Πέραν όμως αυτού, η συνεργασία με χειριστές διαφόρων τύπων, αύξησε την εμπιστοσύνη και την ασφάλεια γνωρίζοντας ο ένας την αποστολή του άλλου.

        Η μεγάλη διάρκεια πτήσεων σε συνδυασμό με την ποικιλότητα των όπλων που μετέφερε, μας έδωσε το δικαίωμα να βλέπουμε με άλλο μάτι την αποστολή και να ψάχνουμε να βρούμε άλλους τρόπους αντιμετώπισής της. Ήταν τα πρώτα αεροσκάφη που πέταξαν πάνω από την Κύπρο σε άσκηση «Νικηφόρος - Τοξότης» που είχα την τιμή να συμμετέχω μαζί με τους συναδέλφους μου.

        Η ηρεμία και η μοναξιά της θέσης του χειριστού, το ανακάτεμα με τα σύννεφα και η πτήση δίπλα στο απέραντο γαλάζιο που υποστηρίζαμε, μας γιγάντωνε τη θέληση για καλύτερη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων του αεροσκάφους, αποβλέποντας στην αποστολή. Από την άλλη μεριά, οι τεχνικοί μας χρησιμοποιούντες τη φυσική τους ευφυΐα, ανακάλυπταν τρόπους αντιμετώπισης των αδυναμιών του, που ούτε οι ίδιοι οι κατασκευαστές είχαν σκεφθεί. Μας όπλισε, δηλαδή, με τόλμη και αποφασιστικότητα. Τα παραδείγματα πολλά. Επιτρέψτε μου να αναφέρω μόνο ένα προς χάριν των νεώτερων ως δείγμα ανησυχίας των ανθρώπων που είχαν ταχθεί τότε να υπηρετήσουν αυτό το αεροσκάφος και την πατρίδα.


        Μέσα στην ποικιλία των όπλων που μπορούσε να μεταφέρει ήταν και οι βόμβες CBU, ένα είδος βόμβας που φεύγοντας από το αεροσκάφος άνοιγε σε κάποιο σημείο και διασκορπίζονταν πολλά μικρότερα βομβίδια στο στόχο. Τότε καλύπταμε τέτοιους στόχους. Όμως, παρότι το αεροσκάφος είχε τη δυνατότητα να αφήνει βόμβες, όχι μόνο σε κάθοδο αλλά και με άνοδο, που σήμαινε αρκετή απόσταση από το στόχο άρα επιβιωσιμότητα αλλά και ισχύ, δυστυχώς, το εγχειρίδιο του αεροσκάφους δεν επέτρεπε την άφεση της συγκεκριμένης βόμβας με γωνία μεγαλύτερη των 4ο. Επειδή όλα έδειχναν ότι η βόμβα μπορεί να αφεθεί και με μεγαλύτερη γωνία ανόδου, παρακαλέσαμε έναν συμμαθητή μου της Σχολής Μηχανικών Αεροπορίας, που εξειδικεύετο εκείνη την περίοδο σε τέτοιες μελέτες, να εξομοιώσει την τροχιά της συγκεκριμένης βόμβας στο computer (ελάχιστοι είχαν εκείνη την εποχή) και να μας πει σχετικά. Πράγματι, μας ανέφερε ότι η τροχιά της μετά την άφεση είναι απόλυτα ασφαλής για το αεροσκάφος μέχρι γωνίας ανόδου 42ο και είναι ίδια ακριβώς με τις εκπαιδευτικές βόμβες που χρησιμοποιούσαμε (LOFT). Αρχηγός του ΑΤΑ, τότε ήταν ο Πτέραρχος Ι. Χατζήρης, πατέρας του σημερινού Διοικητή της 116 Πτέρυγας Μάχης. Του αναφέραμε το γεγονός επειδή τακτικά ήταν πολύ σημαντικό για την επιβίωση του αεροσκάφους και τον παρακαλέσαμε να επιτρέψει μια δοκιμή με πραγματικά πυρά. Ο Αρχηγός όχι μόνο μας εμπιστεύθηκε, αλλά πέταξε και ο ίδιος με το αεροσκάφος που έκανε τη δοκιμή, η οποία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.


        Η αξία του όμως δε μειώθηκε με το πέρασμα του χρόνου, αντίθετα απετέλεσε μια πλατφόρμα αξιοποίησης και απόκτησης εμπειρίας των χειριστών για να προχωρήσουν σε πιο προηγμένους τύπους αεροσκαφών. Και αυτό γιατί η τεχνολογία του και ο εξοπλισμός του ήταν, κατ’ εμέ, μια εικοσαετία μπροστά από την ηλικία του. Η αξιοσύνη και η ικανότητα των τεχνικών και χειριστών που επάνδρωσαν τις Μοίρες των νέων αεροσκαφών της Πολεμικής Αεροπορίας μας είναι καθημερινά ορατή.
Παράλληλα με το ευρύ φάσμα των όπλων που μετέφερε προγραμματίζετο για αποστολές με εγγυημένη ακρίβεια, απαλλάσσοντας τα πιο προσεγμένα μαχητικά από αυτό το έργο και διατίθεντο για αποστολές στόχων υψηλότερης επιχειρησιακής αξίας, συμβάλλοντας έτσι στην οικονομία δυνάμεων.

        Αυτό ήταν το Α-7 που όλοι θα θυμόμαστε με νοσταλγία και πολύ κόσμος, ακόμα και Βετεράνοι Έλληνες & Αμερικανοί παρευρέθηκαν στις τελευταίες του μέρες τον Οκτώβριο του 2014 και πριν οι κινητήρες του σιγήσουν για πάντα . Ήταν, κατά γενική ομολογία, το καλύτερο Αεροσκάφος ελαφράς κρούσης που γεννήθηκε ποτέ, γι’ αυτό και ο ενθουσιασμός για την αυθεντικότητα και την αξιοπιστία του δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Η εξωτερική του εμφάνιση δεν γοήτευε πολλούς, αλλά καταδείκνυε την αξία και τη φήμη του μέσα από τις αποστολές του.


        Για να γίνουν όμως όλα αυτά χρειάστηκαν θυσίες και θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε στη μνήμη όλων εκείνων που έδωσαν ότι πολυτιμότερο είχαν, την ίδια τους τη ζωή για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε σε ελεύθερη πατρίδα, σε δημοκρατία, με την ορθόδοξη χριστιανική πίστη των πατέρων μας. Είναι κάτι που εκτιμώ ότι θα γαληνεύει και τις ψυχές των 13 Ιπταμένων συναδέλφων μας, που έδωσαν τη ζωή τους, προσπαθώντας να δαμάσουν και να αξιοποιήσουν επιχειρησιακά στο έπακρο, τον ΚΟΥΡΣΑΡΟ της Αεροπορικής μας Ιστορίας, αλλά και της Καρδιάς μας. Τιμάμε όλους αυτούς τους ένδοξους και αθάνατους νεκρούς που έπεσαν για την πρόοδο της Πατρίδας και το μεγαλείο της Αεροπορίας. ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ.

 

   

 

 

        1asi050.gif (1413 bytes)   14/02/15